Había unha vez un rei que tiña escondido un segredo que sempre levaba con el. Pero non o gardaba nin colgado ao pescozo nin na punta dun zapato, non: agachábao debaixo da perruca. A única persoa que o coñecía era o seu perruqueiro. Cando, unha vez ao mes, acudía a palacio, o Rei Curro pechaba o seu cuarto con sete chaves. Pero un día o perruqueiro enfermou. E, como era velliño, morreu. Ao rei xa lle saíanlle as guedellas por baixo da cabeleira postiza: era urxente que alguén lle cortase o pelo. Colgou un bando na porta do palacio reclamando un perruqueiro discreto que soubese gardar un segredo. Presentouse un mozo, que entón descubriu que o Rei Curro tiña orellas de burro. Como morría das ganas de contalo, foi ao cemiterio, onde ningún vivo podería escoitalo, pero estaba o enterrador cavando un foxo. Marchou sen dicir nada. Colleu unha barca para berralo no medio do mar, pero estaban os pescadores. Volveu a terra, fixo un burato na terra, meteu a cabeza e, para quitar aquel peso de encima, berrou con forza o segredo.
Pasou o tempo. Na beira do mar, onde enterrara o segredo, naceu un canaval. Un comediante que pasaba por alí cortou unha cana para facer unha frauta. E foi representar a súa función na praza da vila. Cando empezou a tocar a frauta, soou: o Rei Curro ten orellas de burro. A xente esmendrallábase de risa. O rei, vendo a función desde o balcón do seu palacio, sentiuse avergoñado, mais contaxiado polas gargalladas botouse a rir e lanzou a perruca ao aire. Desde aquela non tivo segredos.
Adaptación a partir dun conto tradicional baseado no mito do rei Midas, editada en formato álbum con ilustracións a cores a toda páxina.