|
Iván Prieto: Sal e azucre |
![]() |
Nunha casiña de
sal ao pé da montaña vivían unha velliña toda de
sal e un velliño todo de azucre. Uns días queríanse moito
e outros non paraban de discutir. Un día tiveron unha liorta terrible e
ela díxolle, ameazándoo co seu bastón de sal, que se fose
e fixese unha casa para el só. El foise chorando e coas súas mans
de azucre construíu unha casiña de barro; era ben bonita mais
estaba triste porque botaba en falta a compañeira. Un día que
estaba desgustado foille pedir un pouco de sal para a sopa, mais ela enfadada
contestoulle que a fose buscar ao fondo do mar. El volveu á casa
chorando, pero como non podía chorar moito para non derreter as
súas meixelas de azucre, pediulle a unha nubre grande e gris que chorase
por el. E púxose a chover a mares tanta auga que a casiña de sal
empezou a derreter, polo que a velliña foi deica a casa del
pedíndolle que a deixase entrar, mais el lembroulle que non lle dera nin
unha area de sal e deixouna fóra. Como ela se estaba a derreter, sentiu
pena o velliño e abriulle a porta. Entón déronse un abrazo
grande e fundíronse nun longo bico doce-salgado. |
|
traducións |
|