Fran e Sara quedan sós na casa pois os pais van ao cine e a avoa Raquel aínda non chegou para encargarse deles. E xa é noite. Fóra bufa o vento como un tolo e a chuvia bate con furia contra os cristais. De repente, vaise a luz. Collidos da man, buscan pola casa unha lanterna, mais na escuridade descobren estraños seres no cuarto da nai escultora, como se unha bruxa entrase pola fiestra desordenalo; a sala é un bosque sombrío co sofá transformado nun animal terrible; un dragón de longo pescozo tenta pillalos cando abren a porta, ata que inmóbil, réndese; unha voz como a da veciña chámaos do outro lado da porta, mais ha ser un lobo que a comeu e agora se disfraza para enganalos... No portal hai un ogro terrible que trata de pecharlles a saída á rúa, en total escuridade, como se ata alí chegase tamén a maldición da bruxa: onde antes estaba a rúa hai unha grea de monstros metálicos con ollos que brillan de xeito estraño. Logran cruzar ao outro lado, á busca da casa da súa amiga Ana...
De súpeto todas as luces da cidade se iluminan e xorde detrás deles a avoa, Mamá Raquel, que os leva de volta para a casa. No portal xa non hai ogro, senón o porteiro, que explica que houbo un corte de luz, que xa está arranxado, por mor da tormenta. Na casa, só hai silencio, como se todos os perigos se esvaecesen ante a poderosa presenza da avoa. Ela coloca a aspiradora, a alfombra, pois está todo desordenado e failles a cea. Os rapaces contémplana con admiración: con ela non teñen medo, pois ningún monstro ou fantasma pode resistir a poderosa maxia de mamá Raquel.
Álbum publicado nunha edición especial. As ilustracións enmarcan o texto nun espacio próximo á estética da banda deseñada.