Pequeno Antón vive no val, terra adentro, e desde o outeiro dexerga ao lonxe o gran mar azul. Arela coñecelo. Por fin, polo San Xoán, o tío Manuel convídao a pasar uns días con el na cidade. Poderá ir pescar na súa barca.
Fan os preparativos no porto: os mariñeiros repasan as redes na cuberta e dispoñen o aparello de cerco. Como o mar está bravo, non saen ata que calma un pouco, á medianoite. Mar adiante, o radar indica que anda preto un banco de sardiñas: colócanse sobre el coas luces acesas e o barco comeza o cerco; as sardiñas, como encantadas, cegas pola luz, déixanse atrapar. Toda a tripulación traballa en equipo: largan as redes, recóllenas e colocan as sardiñas nas caixas. E arriban ao porto, onde Pequeno Antón axuda na descarga. Logo, o tasador comeza a poxa, ata que o comprador o manda parar. E así acaba a xornada. Pequeno Antón está contento e os mariñeiros, amigos, despídeno cun "hastra máis ver, proel".
O texto, en letra caligráfica, complétase con pequenos exercicios de léxico ilustrados. A curiosa edición, cun prego de oito páxinas despregables (que subliñan a grande ilustración final do porto e a lonxa), concede unha importancia fundamental á imaxe.