Houbo unha vez dúas formigas que, paseando polo campo preto dun bosque tan escuro que metía medo, viron como unha xirafa bebía un raio de sol que se coara entre a follaxe. Seguiron camiñando. Cando se puxeron a comer os bocadillos apoiados nunha pedra grande, escoitaron a voz dunha princesa que dicía estar presa na pedra por unha bruxa malvada que se quixera vingar dos seus pais, os reis, por se negaren a postrarse ante o demo do Castrón, marido dela; e outra vez falou, dicindo que os seus pais morrían de pena pois é filla única. Intentaron buscar unha porta na pedra e chamárona, mais sen éxito. Colleron a pedra nos brazos e ao chegaren á ponte que cruzaba o pequeno barranco tirárona para ver se rachaba e saía a princesa. A pedra rachara en sete anacos e nin rastro dela. Descenderon deica o fondo do precipicio e dun dos anacos pequenos volveron saír os versos na fermosa e afinada e voz de muller nova. Logo, un coro de voces que saía das sete pedras laiouse de que dúas formigas partisen en sete a súa canción... Entre o seu desconcerto, asomou a xirafa dicindo que as cousas da maxia só se arranxan con maxia. Soprou unha raiola de sol sobre cada unha das sete partes da pedra e de cada unha abrollou unha moza co pelo negro e o traxe branco: todas iguais e pequenas, como princesas en miniatura. E logo desapareceu.
Entón as sete princesas comezaron a cantar felicitando ás formigas por liberar non a unha senón a sete rapazas. E pedíronllas "un favorciño máis: / vinde con nós ata a nosa casa / a explicárllelo aos nosos pais"
Xogo literario entre o que sobresaen as amables ilustracións.