Era verán cando unha pata descubriu con abraio que do maior dos seus ovos saíu un pato grande e feo que non se parecía a ningún dos irmáns. Os outros animais deron en se rir del por ser tan raro, polo que escapou do lugar. No camiño atopou uns gansos, aos que atacaron os cazadores, pero a el cheirouno un can e desprezouno. Parou logo na casa dunha velliña cun gato e unha galiña fachendosos; canso de aturalos, liscou. Marabillado, viu pasar unha bandada de paxaros de longas ás que voaban moi alto cara a outras terras. Veu o duro inverno e quedouse conxelado; menos mal que o recolleu un labrego con fillos que querían xogar con el, polo que fuxiu de novo. Coa primavera, voltaron as fermosas aves: eran cisnes. Mirándose no espello da auga e soubo que era un deles.
Uniuse aos cisnes, que o acolleron con agarimo, axitou as súas brancas plumas e pegou a voar, por fin feliz.