 |
Había unha vez
moi lonxe un estraño país onde lles gustaba moitiño
mandar. Nel sucedían cousas estrañas que a xente non
comprendía: as avoas, nais e nenas só podían traballar e
traballar na casa: facían as camas, cociñaban, varrían...
E non lles quedaba tempo para divertirse: non podían saír de
paseo, facer ximnasia, tocar música, ir ao cine ou ao teatro... Iso a
elas non lles gustaba nada, por iso ás veces estaban tristes e outras
moi enfadadas. Tampouco os avós, papás e nenos estaban felices,
porque non podían ir coas nenas ao parque, coas mamás e avoas ao
cine nin todos xuntos de excursión, en bici... Así,
ninguén estaba contento, polo que decidiron facer algo para mudar as
cousas.
Xuntáronse e acordaron ir falar co señor
Mandamáis, que mandaba no país axudado polos seus secuaces: os
señores Capitoste, Ameazo, Nonsepode, Comoeudigo, Quedasnacasa e
Tinonvás. E o 8 de marzo unha longa fila de pais e nais, avós e
avoas, nenos e nenas, todos eles cunha bufanda lila, fóronlles dicir as
cousas coas que non estaban de acordo. Coas caras vermellas de carraxe, os
mandóns responderon que esas eran as normas e había que
cumprilas. Entón votaron todos e todas aprobando que querían ir
en bici, ler libros, cociñar e pasar o ferro e facer as camas os
papás e as mamás, os nenos e nenas, os avós e as avoas. E
como non querían que os mandase o señor Mandamáis
escribiron as novas normas nun papel lila: A
Constitución.
Así, un país no que os nenas e nenos
están contentos, as nais e pais colaboran, e as avoas e os avós
non están tristes tiña que chamarse "O País da
Igualdade".
Álbum con texto mínimo e ilustracións de
trazos directos combinadas con superficies de cores fortes de eficaz
comunicación visual. |
