O rato da lúa chámase Paco. Este Paco marchou alá nunha nave espacial porque lle contaran que era de queixo. Ao que chegou, limpou os dentes, abriu ben a boca, cravou os dentes na lúa e... crebou os dous dentes de diante. Entroulle entón a tristeza e botou en falta a terra, os ratos e ¡ata os gatos!. Escapoulle unha bágoa. A lúa, cariñosa porque estaba en crecente, arrolouno cantándolle cantigas de berce que só ela coñece, que falan das estrelas e das galaxias. Paco foi quedando durmido, abrazado á lúa. E sorriu.