Na aldea das casas azuis e as montañas verdes, as chuvias chegaron nos meses de sol. E non paraban nin de día nin de noite. A xente estaba triste porque ese ano así non habería praia nin festas na rúa. Non se podía saír das casas, ateigadas de auga, e aos veciños e veciñas logo lles habían nacer escamas de peixe.
Unha rapaza, Xoana, convenceu a súa avoa menciñeira de saíren na procura do sol. E alá marcharon. Subiron montañas ata chegar á máis alta e tan lonxana que case nin aparece nos mapas, aló onda as nubes. Entón viron o sol, durmido como un bebé, e trouxérono no colo para a aldea. Como nacera prematura, pois era unha sola, aínda non sabía voar. Seguindo os consellos dos máis vellos e vellas da aldea, alimentárona cunha dieta revitalizante a base de auga pura do monte, vento cálido e herba seca preparada nos fornos de pan. As crianzas xogaban con ela e contábanlle contos. Con tantos agarimos, un día a pequena conseguiu saír voando. Para a alegría de toda a veciñanza, porque ¡por fin parara de chover!
Edición en formato de álbum con ilustracións a cores.