A risa de Lúa desapareceu, se cadra no bandullo da cabuxa ou no bico da parrula, entre os ovos das galiñas ou baixo o escano da cociña. Por iso cando o irmán lle pediu que lle botara unha risa, ela non riu. Lúa non sabe ónde pode estar, nin tampouco a mai. Halla atopar seu irmán.
Preguntoulle ao gato, pero non sabía nada dela. Aínda que se cadra a vaca leiteira... Tampouco. Poida que a ra... ¿E o lobo?... Ninguén a viu. Quizais a curuxa. Visitouna de noite, cando vixiaba os soños desde a póla dun carballo. Ela deulle unha pluma, coa que lle fixo cóxegas a Lúa e ¡saíulle mesmo unha gargallada!
Tamén no ceo a lúa escachaba de risa coas cóxegas que lle facía a curuxa...