Conto eufónico no que a estructura simétrica repetitiva, baseada nun verbo de movemento e un substantivo final, case sempre topónimo, sostén o xogo temático da desaparición gradual de cada unha das damas atrevidas. A rima, que une cada numeral que pecha a estrofa co espacio de referencia (Fez - dez, Everest - tres, lúa - dúas , Coruña - unha) ou o modo de transporte (moto - oito, canguro a brincos - cinco) permite unha viaxe exótica e aventureira con poder de evocación. Entre todas elas, a primeira dama "perdeuse nos contos", e a última foi andando ata Bueu "e nunca máis volveu".
Enxeñosa adaptación poética a partir do conto popular.