Noa xogaba moi ben ao fútbol cos rapaces. Aínda que o que máis lle gustaba era ir ao parque, a carón da estatua dun personaxe local, e xogar ao parchís coas flores, converterse en bolboreta, falar coas nubes...
Pero o parque estaba cada día máis abandonado, podía con el a maleza, as flores murchaban e o céspede perdía a súa cor verde. Seu pai tampouco sabía por qué os maiores o deixaban morrer así. Á noite sentiu envexa das fermosas paisaxes dun libro e asomou á ventá buscando consolo nas estrelas. Entón ollando por un cucurucho de papel de periódico a modo de telescopio descubriu unha diferente, verde. Coas tesoiras da escola recortouna e durmiu con ela apertada entre as mans. Ao acordar, desaparecera deixando un po fino tapizando o chan do cuarto. Recolleuno co cucurucho-telescopio e ciscouno no parque.
E entón o parque recobrou vida.