Había unha granxa na ribeira ao pé do mar na que os animais eran amigos das gaivotas veciñas e parolaban a diario con elas. No serán gozaban en silencio co solpor: aquel era para eles o mellor lugar do mundo. Cando o granxeiro non estaba, o porco, que era o seu capataz, detentaba o goberno. Pasaba o día durmindo e roncando nunha gamela que había no medio do curral.
Un día un petroleiro enorme afundiu preto da costa e o seu petróleo cubriu o mar cunha capa escura e fedorenta. As gaivotas chiaron como tolas: ao se meter na auga para pescar quedaban enchoupadas de alcatrán e non podían voar. Os animais dispuxéronse a salvalas. Pedíronlle a gamela ao porco, que se alporizou por espertalo, negóullela e continuou roncando. Pero eles non se acovardaron e botaron ao mar un tronco vello ao que se foron subindo as gaivotas, moi mareadas polo piche. Como eran tantas, acudiron moitos animais doutros países para axudar a salvalas e limpar o mar. Cando o porco acordou asomouse ao muro da granxa e viu que traían as gaivotas á praia para limpalas e reanimalas. Sentindo remorsos, ofreceulles choromicando un pratiño con catro grans de millo cos que quería tapar a vergonza da súa falta de solidariedade. Pero os animais da granxa lembráronlle que non lles deixara a gamela e botárono para sempre, baixo unha chuvia de chapapote.
Pasado un tempo, os animais de fóra marcharon para os seus lugares e as gaivotas volveron chiar de alegría por toda a ribeira, parolar cos amigos da granxa e admirar os solpores. O mar quedou limpo, pero os animais nunca máis deixaron de axexalo e tiveron a gamela sempre disposta.