A felicidade do rato Panchiño, ben mantido polas pelicas de queixo que lle deixaba a ama da casa, viuse alterada pola chegada do gato Marcelo. Desde entón ten que limitarse a soñar coa comida, sen atreverse a saír do seu burato por medo a que o engula o seu inimigo. Ata que dá coa solución: agacharse nun zapato vello que aínda mantén algo do seu cheiro a queixo.
Pero alí o descobre o gato, que non é quen de pillalo pois logo agáchase no armario. Entón búrlase del, anunciándolle unha boa niñada de ratos "na cidade onde non serven os tratos, porque son os ratos os que comen aos gatos".