Un mago moi vello deixoulles en herdanza ás súas tres fillas un pote vello e unha culler de pau. Ao remexer coa culler, apareceulle no pote á máis vella, un saco de ouro; á mediana, unha corneta de prata con dúas boquillas, polas que soprou e presentáronse cen xinetes ao seu servizo, non quedando rastro de home nin besta; á máis nova, un cinto de coiro coa lenda "Se quero ir, vou", co que trouxo á súa presencia o fermoso príncipe de Tomboso, quen, irado, fixo que a encerrasen no pazo real. Axudada polo compasivos gardas, puido volver á casa. Levando o saco, intentou recuperar o cinto, mais o príncipe enganouna outra vez e quedoulle co saco. E coa corneta, nunha nova tentativa.
Desconsolada, decidiu perderse no monte para deixarse comer polos lobos. Pero sentiu fame. Probou unha mazá vermella e medroulle o nariz. Logo, unha ameixa, e o nariz volveu ao seu tamaño natural. Con cada mazá, o nariz medraba; con cada ameixa, encollía. Foi entón ao pazo real a venderlle a froita ao príncipe. Cando este comeu as mazás, medroulle tanto o nariz que, avergonzado, non quería deixarse ver. Para ver de curalo, o rei fixo chamar a sabios e doutores. Ela fíxose pasar por médico. "Manda narices!", dixo ao ver o estado do príncipe, e diagnosticou que a doenza a producira unha apropiación indebida. Así conseguiu que el lle devolvese o cinto, o saco e a corneta. Por cada obxecto devolto ela deulle unha ameixa. O nariz encolleulle, aínda que lle quedou bastante grande. Entón regresou á casa, onde viviron felices as tres irmás, esquecendo o príncipe Manda Narices.
Adaptación a partir do conto tradicional do Brasil "Dona Baratinha". Como é característico na colección, o creativo traballo de ilustración preséntase en formato álbum a dobre páxina e a cores.