Presenta unha selección de contos populares protagonizados por animais. Recollidos por nenos das escolas en terras luguesas, as ilustracións son, ademade, de autores infantís:
. Aló nos tempos nos que as cousas falaban, o lobo Xan e o raposo Pedro foron xuntos de mozas e de paso compraron unha ola de mel que quixeron acompañar cunhas troitas. Mentres Xan as pillaba metido no río, o raposo acabou co mel, aínda que logo negouno e burlouse do lobo botándolle a culpa pois suáballe a barriga ao durmir, despois de que Pedro lle botase auga nela.
. Cando un lobo se foi confesar o cura púxolle de penitencia comer só libra e media de carne cada día. E cumpriu: comeu unha besta coa cría, logo unha vaca e o becerro, alegando que a adulta é a libra e a cría, a media. E así continuou, "igual que moitos homes, facendo das súas sen faltar á lei de Dios"
. Unha ovella e unha aña estaban pacendo, cando apareceu o lobo. Antes de comer a aña, pediulle a ovella que dese tres voltas arredor dun penedo. Mentres, fuxiron. E ao ilas buscar á corte, dixo: "Anque vou vello e arruñao nunca dei unha volta en vao", ao que a ovella contestou: "Pois eu anque vou vella nunca tanto espelín a miña canela"
. En certo pobo tiñan a obriga de lle dar un boi ao lobo todos os días. Chegoulle a vez a un veciño pobre, pero espilido, que lle ofreceu os dous bois que tiña a cambio de que llos deixase tres días para acabar de arar con eles. Sabedor o raposo, ofreceuse a libralo da entrega a cambio de dúas pitas e un galo. O día acordado, o labrego pediulle ao lobo que descansase no carro mentres acababa de arar a curtiña. Ao que quedou durmido, o raposo atouno caladiñamente e, burlándose del, matárono a machadazos. Como paga, o raposo levou o saco; dentro ían un par de cans dos máis malos que había no pobo, os cales antes de que o raposo liscase, receoso ("pitas serán, pro ulir úleme a can"), agazapárono. O home atoulle un fachuco de pallas no rabo, púxolle lume e soltouno. Pegou o raposo a correr pola aira do fulano e queimoulle o palleiro. "Eso foi un castigo de Dios por non cumprir o trato que fixera"
. Ía andando o lobo por un camiño cando sen se decatar puxo o pé no burato dun grilo, polo que este ameazouno con pegarlle unha patada se non saía de alí. O lobo contestoulle que xa que era tan valente podían formar unha lía. E así o fixeron, buscando máis animais. O grilo xuntou avespas, abellas e abellóns e cando o zorro o tirou co rabo berraba: "ó río, ó río / que a xente vén de brío"
. Un raposo famento íalle botar o dente a un galo, cando este lle aconsellou que agardase ao tempo das mallas, que lle había estar máis gordiño. Aceptou o golpe e, cumprido o prazo, volveu e chamou polo galo, que dixera chamarse Coidado e estaba na cima dun castiñeiro, desde onde contestou que "coidado" era o que tiña. Para convencelo de que baixase, faloulle dunha lei real que prohibía facer mal uns a outros, ao que lle contestou que baixaba se o galgo que ía pasar non lle facía nada. Ao que este pareceu, o raposo pegou a correr. "Móstralle a orde", berráballe o galo. "Non teño vagar/ que teño moita terra/que taconear", contestaba el sen pararse.
. O gato e o raposo disputan a ver quén sabe máis mañas: unha di o gato; mil e un saco cheo, di o raposo. Aparece un galgo e o gato válese da súa maña para subirse a unha árbore. O raposo, en troques, corre para non ser atrapado, polo que lle berra o gato desde o carballo que procure sacudir as do saco pois as mil xa lle debían ir fóra.