A Bibi poñíalle medo a noite e por iso nunca quería ir durmir, pois na escuridade espreitaban monstros peludos, escoitábanse ruídos misteriosos e as sombras ocupaban todo o aire do cuarto como se a quixesen afogar. Ata que un día lle caeu un dente, veu o rato Pérez e levouna do outro lado da noite. Fíxose entón amiga das arañas e os sapos, que lle aprenderon a falar cos monstros: Lapadoiras, que rilla sen parar as cousas amarelas e a lúa (Bibi probouna: sabe a queixo); Sacáuntos, que coida os rabaños de nubes quitándolles os untos para que non engorden e deixen ver o ceo; Cocón, que zuga sombras nocturnas e cóspeas logo polo día.
Coñeceu así os monstros de enorme dentamia que durante a noite van papando a escuridade e polo día dormen. Volveu cando as arañas lle pediron que apurase, para enrolar a persiana da noite e deixar asomar o día.