Aquela mañá Martín levantouse sobresaltado. Descubriu miles de gaiolas de paxaros encarcerados, que coas primeiras calores de xuño os donos sacaran aos balcóns da gran cidade para que se refrescasen. Esa noite, saíu voando na almofada, a súa gran confidente e amiga, e foinos sacando das gaiolas, levándoos deica o Parque da Casa de Campo, onde todas as tardes os ía visitar ao saír da escola. Así fixo durante varios días. A terceira noite xa levaba preto de dous mil. Entón os xornais comezaron a falar da estraña desaparición de paxaros na cidade e os vendedores de gaiolas a protestar. Cando ían uns quince mil cincocentos fuxidos das gaiolas, un policía descubriu ao ladrón de paxaros, encerrándoo nun calabozo. Entón durante varias noites os paxaros, guiados pola almofada, picaron nos ferros exteriores da gaiola grande do cárcere ata conseguir liberar a Martín.
Aquela mañá o bufo da parede volveu espertar a Martín, convencido de que tivera un pesadelo terrible. E pola cidade correu un rumor: "O ladrón de paxaros fuxiu e ninguén sabe como saíu"
Edición en formato álbum con ilustracións a toda páxina e a cores.