Antía e o seu can Dark están enfeitizados pola lúa, aínda que non comprenden por qué só é branca. O can cóntalle á noite, ladrando baixiño, historias dos seus cans amigos, algúns maltratados. A nena, nas súas follas da escola, escríbelle sobre o vagabundo e os amigos de pel negra...
A lúa, amiga, un día asoma tamén de negro e contéstalles: fálalle a Antía e escríbelle a Dark porque quere que sigan contándolle cousas a ela, que ten o corazón de todas as cores dos seres da terra. E que sigan soñando.
Fermoso poema en prosa dun dos autores imprescindibles da literatura infantil galega.