Peza de teatro de acto único e sete escenas en torno á noite do Samaín, o 32 de outubro, na que os celtas celebraban a chegada do inverno e para escorrentar os espíritos dos mortos expoñían as caveiras dos guerreiros vencidos.
Tres rapaces que andan á busca de cabazas coas que facer caveiras para a noite do Samaín atopan nun campo de millo tres, mais desbotan unha delas por pequecha e retorta. Decidida a non faltar na cita da noite, esta cabaza emprende o camiño da festa deica a vila de Cedeira, acompañándoa a Mazaroca, e uníndoselles polo camiño unha Folla de carballo e mais dúas Castañas. Antes de que cheguen, un avó vea e convence ao neto de que a pode converter na caveira que arelaba. Seguen os outros viaxeiros e atópanse co pasarrúas de caveiras, rematado o cal a cabaza desprezada asusta aos rapaces que non a quixeron, grazas á maxia da noite do Samaín.