Ilda era unha moza que vivía nunha torre erguida sobre unha gran rocha no cabo do mundo. Alí a gardaba o pai, illada da xente, desde a morte da nai no parto. Un día que baixou ao patio, un corzo, un lobo e un xabarín, traídos polos monteiros logo dunha cazata e engaiolados, prometérónlle, a cambio da súa liberdade, facer que liscasen todos os lobos, atraendo deste xeito a unha chea de mozos cazadores, ente os que podería escoller o mellor para casar con el e saír por fin da torre. Ese outono, ante a nova de tal concentración de caza nunca vista no monte, deron en acudir moitos señores cos seus criados e monteiros. Ata que entre eles atopou o seu amor, co que casou e marchou do maxestoso Courel, despedida polos fatos de lobos, corzos e xabaríns agradecidos.
Desde aquela, a historia de dona Ildara segue nas bocas das xentes do Courel.