Había unha vez unha parella de avós que vivían sós. Un día, amasando, ela pensou en facer un homiño de mazapán. E fixo a figuriña: con dous figos de ollos, unha noz de nariz e na boca un sorriso de marmelada de amoras. Meteuna no forno e cando o abriu saíu correndo un homiño de mazapán para o xardín. Foron os dous anciáns tras del para ver de pillalo. Na súa fuxida, unha vaca e logo un cabalo, ao velo pasar, pensaron en comelo, polo que tamén pegaron a correr detrás súa.
Chegou a un río e para librar dos seus perseguidores, aceptou a axuda da raposa, que se ofreceu a levalo á outra beira. Para que non caese, díxolle de poñerse no seu lombo, despois nas orellas e logo no fociño... ata que acabou papándoo.