Curiosa recuperación dun pequeno exercicio de memoria autobiográfica deste clásico da literatura galega sobre a súa infancia, ata o ingreso no instituto aos nove anos, nun mundo novo e descoñecido.
Conta Otero Pedrayo da súa condición de fillo único que alternaba as vivencias, medoñentas en ocasións, na cidade natal de Ourense, coa festa da casa rural de Trasalba. Recorda personaxes curiosos ou populares, que moitas veces atendía o seu pai médico na casa da aldea, en medio dun espacio natural que segue con harmonía o ritmo das estacións. Co seu amigo e veciño Vicente Risco compartía xogos e coa miseria da época ou a tensión social da guerra de Cuba reflexionaba con temor sobre unha sociedade que vai ser o centro da súa inmensa obra intelectual posterior.