Era un cadelo tan pequeno que, unha vez que caeu nun tinteiro, ao saír as súas patas deixaban unhas curiosas pegadas negras. Entón o neno que o coidaba, que estaba aprendendo a ler e escribir, tivo unha idea: mollaba a pluma no tinteiro e despois o can metía as patas nel; logo, escribía unha letra e can imitábao deixando a pegada correspondente. Despois comezaron a escribir sílabas. Aínda que ás veces o can se trabucaba, logo corrixía entre risadas. Co tempo mesmo fixeron palabras completas, cada vez máis complicadas e longas. Foilles un invento ben útil, porque cando o neno precisaba unha cousa, escribíaa nun papel e axiña o can lla levaba trabada entre os dentes. E tamén o contrario: se era o can quen a precisaba, escribía o nome e o neno íalle por ela. Mesmo chegaron a escribir frases completas... O problema foi cando o can medrou tanto que xa non podía meter as patas en ningún tinteiro. Daquela volveron a comunicarse como nos vellos tempos, sen necesidade de escribir nun papel.
Aínda que sempre lembraron con moita ledicia os días en que enchían o mundo de palabras como se fose un libro branco e inmenso.
Edición especial en formato álbum a cores, que se vendeu conxuntamente co xornal do día.