A un neno que tiña cen palabras en papel de celofán caéronlle unha tarde de inverno cinco da súa man. Buscounas cun espello e atopounas, pero, claro, estaban do revés. Tremelicaban coma os peixes presos no ganapán, confundindo a esquerda coa dereita, o soto co desván.
Nunha edición excepcional, a forza do texto vese reforzada por unha concepción tipográfica e un traballo de ilustración moi pouco usuais na literatura infantil galega.