Cando pola mañá cantaba o galo Federico, os animais da granxa sabían que comezaba o día e era a hora do almorzo. Pero aquel día non cantou. A granxeira enfadouse, ameazando con facer un estufado con el porque xa ía vello. Á mañá seguinte volveu quedar durmido. Entón a granxeira, anoxada, mercou outro galo na feira. Era Kiko, novo e fermoso. Todos, solidarios co galo vello, o recibiron como un intruso. Ata que se fixo amigo de Federico: non pretendía suplantalo.
Agora Kiko e Federico cantan xuntos todas as mañás ao saír o sol e a granxeira é a envexa dos veciños por ter tal dúo de galos tenores.