Cóntalle o autor a Ana, bonita como "unha mazá" cando con dous dedos dicía a súa idade antes de, hai xa sete anos, marchar para Santander cos seus pais, uns contos escritos "na túa lingua":
Do peixe do estanque que morreu por saír darlle auga a un paxaro asedado. Do Leoncio, o inventor do "papapío" ou lingua para entenderse cos paxaros, que inventou a bomba da felicidade que derrama música e lambonadas alá onde se bota. Da galiña azul de Lorenzo, que pon ovos de cores e di "cocorocó" e por iso o alcalde a quere prender. Da formiga coxa que intentou carrexar unha pedra de azucre e mollóuselle; logo, outra, que lle chimpou unha mosca; á terceira, caeu derreada. E de que os gardas non puideron levar a galiña por non recoñecela, xa que todos pintamos as nosas de azul. Por certo, Leoncio estálle ensinando a dicir "cacaracá" en público.