Cóntasenos en verso dun gaiteiro volvía tarde dunha festa cando o sorprendeu a noite no camiño. Sentiu os lobos e tivo medo, polo que se refuxiou nun penedo. Ao acordar, cubríao a neve e só puido mover algo os pés cando lle tocou neles un ratiño. Derreteu o sol a neve e xa puido andar. Entón gabou a forza do sol, pero este contestoulle que podía con el un nubarrón; neste seica goberna o vento; o vento non pode co monte; ao monte, fúrao o rato. Fíxose amigo, entón, do forte rato e marcharon a vivir os dous xuntos.