Os habitantes de Hamelín eran felices porque había comida para todos. Ata que un día chegou unha praga de millóns de ratos que comezaron a estragar canto atopaban ao seu paso. E ninguén daba coa solución para exterminalos.
Un forasteiro alto e fraco, vestido de vermello con chapeo verde e frauta, pediu cen moedas de ouro por libralos dos roedores. O alcalde ofreceulle duascentas se o conseguía. Tocando unha melodía estraña e harmoniosa, fixo que todos os ratos o seguisen hipnotizados, meténdose no río, onde afogaron e foron levados pola caudalosa corrente. Pero o alcalde considerou que o seu traballo só valía vinte moedas de ouro. Polo que ao día seguinte, sentíndose burlado, tocou na praza unha melodía tan máxica que os nenos saíron das casas en silencio e foron tras el como hipnotizados. Así foi como as casas de Hamelín ficaron sen nenos. E contan os máis vellos daquelas terras que xamais ningún deles volveu a Hamelín.
Esta adaptación do conto popular preséntase cunha moi atractiva concepción visual con imaxes modeladas.