Conxunto de poemas co protagonismo común das pombas que cantan a paz e contan historias do val, que aprenden as fermosas palabras das cantigas tradicionais e da vida nunha terra que tamén é súa. Por iso non é estraño que onda a torre Eiffel se escoiten tamén as palabras galegas. Na linguaxe poética, os versos non admiten fronteiras limitadoras e son universais.