Conta o narrador que vivindo na fin do mundo, a carón do mar, soñaba con descubrir o que había máis alá do horizonte. A xente dicíalle que alén mar soamente había un negro inmenso, de seres estraños e monstruosos. Unicamente o home do faro lle falaba de paraísos descoñecidos do outro lado do océano. Non aturando máis, un día decidiu enfrontarse ao vento, aos monstros e ao negror. E botouse ao mar.
Álbum poderosamente ilustrado, con texto mínimo en simbiose coa concepción do traballo da imaxe, metafórico e moi suxestivo.