Recolle esta edición tres contos en verso nos que a infancia e os animais conforman o eixo temático. Dous deles, ¡Xa non teño medo! e mais¿Un cachiño de bica? publicados xa con anterioridade.
Inédito é Can branco, can negro, que conta as historias non paralelas de dous cans dende que naceron: un, Nicolau, bonito, de boas maneiras e con ocorrencias que facían rir á xente; o outro, Correcamiños, na beiravía da estrada onde un home malo e feo botara a cadela branca que o tivera, que o mantiña a el e aos cinco irmáns, que alí xogaban, felices. Os dous medraron: Nico non era lambón mais gustábanlle as galletas para xogar con elas facéndoas rolar polo chan e perseguíndoas; os fillos da chita branca medraban felices e gordechos. E tamén descubriron: nun arrabalde perdido coincidiron un día, atraídos polo cheiro dunha cadela bonita seguida por cen cans, que lles botaban gruñidos pois sabían que só un sería elixido pola cadela. E asisaron: Correcamiños propúxolle a Nico que fose con el á vila, onde hai fartura de pan que bota a xente entre o lixo, e el aceptou por ver algo de mundo; como había feira, acomodáronse ao abrigo dun toldo dunha adestradora de paxariños. Entón, asentaron: trabaron nos calzóns a un home que espantou os paxariños e fixérono escapar da praza asustado. A muller, agradecida, ofreceulles quedar con ela, pero Nico non pode, polo que se verán cada vez que haxa feira.
O ritmo áxil, o simbolismo de metáforas procedentes do espacio común coa nenez e a eufonía da rima mostran unha gran madurez creativa e abren un espléndido camiño poético para os lectores máis novos. A superación dos medos da noite, que se transforma en amiga e non é xa tempo de medos para un neno, a amizade entre dous cans de orixe ben diferente e a relación tan fraternal entre un rapaz e unha cadela, son tratados con sensibilidade e tenrura. As mesmas cualidades que adornan o traballo de ilustración, perfectamente integrado co texto.