Coello Dentón cría que tiña moitos amigos porque nunca soubera en que se diferenciaban dos coñecidos. Ata que unha noite a chuvia asolagou a súa tobeira. E se durmía fóra o lobo podíao comer! Foi entón pedirlles abeiro aos seus amigos: o esquío non o puido recibir porque estaba acadando landras; o oso tiña que hibernar, igual que a marmota. Menos mal que Pedriño o rato co seu gran corazón se brindou a acollelo na súa casiña: xa non o comerían as feras.
Ese día aprendeu que non se chama amigo a calquera.
Edición en formato álbum con ilustracións a cores e a toda páxina.