Aquel elefante estaba moi tolo. Tiña catro fortes patas, grandes orellas, unha bonita cola e unha longa trompa coa que comía e se rañaba. Tiña todo de elefante ¡e negábase a aceptar que fose un elefante!
Primeiro pensou que era un terrón de azucre: mergullouse nas tazas de café e deixou emporcados os salóns das casas e as cafeterías. Cando llo explicou o chimpancé, convenceuse de que non era como os terróns de azucre. Entón creuse unha abella: marchou de xardín en xardín, esmagando as flores co seu peso. Aceptou daquela as razóns do crocodilo cando lle dixo que non era unha abella. Pero pensou que era unha lámpada e subiuse enriba dos farois dos parques, deixándoos ás escuras. Cando a curuxa o convenceu de que non era tal, logo de moito de cavilar contestou que non sería unha abella, pero tampouco era un elefante. E botouse a andar co seu corpo de elefante moitos días, só. Chegou a unha illa onde a auga era moi azul. Sentiu que podía voar e mergulllouse na auga. E como ninguén lle levou a contraria alí quedou feliz, convencido de que era un paxaro que sabía voar no fondo do mar e de que nunca fora, nin había ser, un elefante.
Álbum infantil cun atractivo traballo de ilustración a toda páxina.