Érase unha vez o universo de Semprefalarás, onde habitaban moitas linguas moi antigas e sabias: Linguas Medias -nin antigas nin modernas-, que facían negocio vendendo e mercando palabras; Linguas Cantoras, que lavaban as súas palabras e poñíanas a secar prendidas con notas musicais; Linguas de Cores, fachendosas, sempre de festa e moi bailarinas; Linguas Guerreiras, grises como o chumbo e moi serias; Linguas Modernas, sempre viaxando e cambiando de traxes... Todas se levaban ben até que apareceu por alí a escura dona Cismeira, que tiña envexa das linguas, roubáballes as mellores palabras e engulíaas ou dáballas de comer aos animais que non sabían ler. Pola súa culpa, moitas linguas quedaron mudas, outras non entendían o que dicían elas mesmas... Até que a expulsaron de Semprefalarás. Mais o mal estaba estendido como unha sombra que non deixaba ver as palabras nin usalas. Así viviron moito tempo até que chamaron a don Cazapalabras, que cazou todas as palabras posibles e meteunas dentro dun invento chamado dicionario, onde todas están felices. E tamén as linguas.
Por iso na estrada principal de Semprefalarás hai un monumento a don Cazapalabras, o sabio inventor do dicionario.