En Vilalila de Enriba vive Dominicus, un dragón moi raro. Aínda que, como todos, é feo como un veleno, non por iso deixa de ser fino: só traballa os domingos e os outros días dorme. Gústanlle as falcatrúas como tapar a Lúa ou chamuscar na xente con seu lume. Mais todos soportan as súas gracias con paciencia porque atrae turistas de todas as partes do mundo. Ata que un día se lle apaga o lume, que non dá recuperado nin rascando a lingua contra a parede. E un dragón sen lume xa non interesa a ninguén. Como non lle fan caso, séntese moi desgraciado, con friaxe e vergonza por estar nu. Decide que se ten que tapar, polo que veste o que atopa: camisa laranxa, pantalón bombacho, chaqueta de cor anil, calcetíns de cen raias, botas verde botella, luvas amarelas, casco de latón e na puntiña do rabo un cordón colorado. Aínda que está ridículo pois a roupa élle grande de máis, el atópase elegante. E ocorréselle que pode traballar de bombeiro. Entón dálle por apagar todo: teles, luces, ordenadores, consolas, farois e mesmo as ilusións. A xente, farta del, bótao da vila.
Ata que certo domingo, lavándose nun manancial, ve o sol brillar e dálle por ir apagar todo canto alumea: o Sol, a Lúa e as estrelas. Dende entón anda apaga que te apaga nos astros. E calquera o pode ver de cando en vez coa súa colorida vestimente no carril do arco da vella.
Historia en verso sinxelo e sonoro en forma de cuartetas.