María estaba na clase cando, a media mañá, mentres o mestre seguía a súa lección sobre os ósos, observou a chegada dunhas nubes. Eran doce, redondas como bólas de algodón e moi brancas. Non se movían. No recreo, Xoán tiroulles co seu tiracantos doce cantiños redondos porque seica era capaz de darlles. De volta na aula, os doce viñeron de volta batendo no mestre e nas cousas. Fóra, todo dera en transformarse: as árbores cambiaron de cor, as rodas do autobús tornaron cadradas...
Á noite, choveu e ventou moitísimo. Á mañá, as nubes desapareceran. María seguía sen saber nada dos ósos.