Conta Paulo, un rapaz de oito anos que vive nunha rúa céntrica da cidade, que como o pai está a buscar traballo, pois despedírono da fábrica de mobles ao comprar unha máquina, e a nai traballa de caixeira nuns grandes almacéns, dedícase a mirar os escaparates nas vacacións de Nadal. E xa ten claro o que lles vai pedir aos Reis Magos de Oriente: un escaléxtric con coches como os de verdade. O ano pasado non lle trouxeron o que pediu porque non se portou ben. Por iso agora fai as tarefas escolares, levanta a tapa do váter para mexar, cámbialles a auga aos periquitos, recolle a mesa e non tira o leite polo vertedoiro.
O día da Cabalgata levouno o pai e entre tanta xente que se amoreaba para velos, pareceulle que os Reis lle dicían que ía ter o seu merecido agasallo. Esa noite non daba durmido cos nervios. Espertou moi cedo, antes ca ninguén. Había un paquete grande no cuarto: unha mochila, un xersei, un pantalón e calcetíns. Pero non estaba o que el pedira ardentemente. Baixou á rúa. Nos escaparates aínda quedaban escaléxtrics. Cando atopou a Lupe, a quen lle botaran moitos xoguetes, non aturou máis. Subiu á casa enrabiado e púxose a escribir a carta máis longa da súa vida.
Xa non sodes queridos Reis Magos -escribiu- pois non me trouxestes a única cousa que vos pedín, o scalextric, malia portarme tan ben. Daquela, a partir de agora voume portar mal e contar mentiras. E xa non me fío de vós, que sodes feos, mal feitos e porcalláns. Porque sei que non foi culpa dos meus pais. Aínda máis, papá acaba de ler esta carta e dime que mañá me vai comprar o scalextric e contarme un segredo.