Ata sete cartas, un aviso, outro telegrama e receitas de cociña compoñen este conxunto de textos amables en clave de xogo.
Milio, cociñeiro nun colexio de cidade escríbelle á súa irmá, Mara, que segue na aldea coidando os animais e a horta, das cousas que lle pasan na súa nova vida (e como lle gustan ao carteiro Raúl, tamén a este lle escribe): da rapaza á que non lle gustan as súas croquetas desde que xogou na praia a que era unha croqueta empanada de area; de cando uns alumnos lle botaron sal no café ao rosmón do profesor de ximnasia; dunha rapaza que sempre comía cos dedos e gracias a uns pos de cores no ovo frito deixou de facelo; da bibliotecaria do colexio, preocupada porque aos nenos gústalles comer mentres len os libros e deixan sabores ou manchas neles; ou de Visilín, o pallaso do Gran Circo de Moscova que se desincha cando chora.
E tamén historias fantásticas: do rei con tres fillas que desterrou á pequena porque lle dixo que o quería como o pote ao sal e cando comeu sen sal decatouse do valor do cariño da princesa; de cando os humanos lles roubaron a música aos cans, que desde entón ladran, tristes, á lúa chea (a cadela Cuca que ladra tan ben como un cantante de ópera é unha boa proba da verdade do conto).
Ademais, inclúe receitas para sobremesa: pipas con chocolate; bonequiños de neve con chocolate branco e negro; plátano esmagado. E o remedio dunha cunca de leite de cabra e noces contra o trasno Caligón, o que fai que rompamos as pernas.
Mara, á súa vez, cóntalle a Milio do mexillón que para coñecer mundo deixouse caer no mar, pero as ondas volvérono traer á praia; para consolalo, o caracol Gumersindo convídao a cear por medio do dragón Paco, o que lle escribe poemas de amor á lúa.
Raúl refírelle a Milio unha de medo: da rusa Natasha que quedou sen ollos por culpa do Home de Area, do deserto; pero xa quedou sen poder.
Remata o libro coa futura visita de Raúl e Mara á cidade, por onde anda seica o Vampiro dos Canellóns, que fai que a xente soñe cousas bonitas e non queira espertar máis para seguir soñando feliz. E unha derradeira carta anónima a Raquel, a profe de matemáticas algo meiga: é do Vampiro, que lle pide que o convide a cear, pois así daralle unha trabada no pescozo e leváraa soñando a unha viaxe fabulosa.