Era unha vez unha vila tan pequena que só vivían nela cinco familias. Cada unha tiña unha filla. Eran rapazas ben diferentes: A era a máis vella, peiteaba o pelo dourado en dúas longas trenzas; E, moi moura e seria, peiteábase con raia ao lado; I, delgada como un pao, tiña coleta recollida con goma de bólas negras; O, repoluda e gorda, levaba o pelo cortado ao cero; U, a máis cativa, tiña mal xenio e gustáballe asustar ás outras. Como eran tan poucas, aburríanse.
Certo día chegou a numerosa familia Consoante, con dezaoito fillas. A máis vella chamábase B e a máis nova Z. As rapazas miraban con receo e medo ás forasteiras, ata que B lles propuxo facérense amigas e xogar a facer palabras. Aceptaron e empezaron a xuntarse en grupos formando palabras como risa, canto, amor ou amizade. Desde entón a xente aprendeu a comunicarse mellor, porque dos seus xogos naceron todos os idiomas do planeta Terra.