A pequena cebra Camila soñaba con deitarse na herba e que o vento lle levase o cueiro e os tirantes que a súa mai lle mandaba sempre poñer.
Un día saíu da casa sen eles e un vento bandido levoulle moitas das súas listas. Triste, no camiño de volta á casa, os seus sete chorares conseguiron que lle desen: a serpe, un anel; o caracol, unha listiña de prata; o arco da vella, un remendo azul; a araña, unha arañeira de tule; a chicharra, unha corda do seu violín; a oca, un amalló do botín que lle mancaba.
A súa última bágoa desapareceulle cando a mai, considerando que xa era maior, opinou que debía esquecer os tirantes e o cueiro, e regaloulle unha fita para a melena feita coas súas crinas.