Conta unha castaña de cando unha nena, Inés, a recolleu na beira do río e plantou nunha maceta no balcón para que medrase e logo transplantala ao monte. Tivera sorte.
Lembra que naceu nun enorme castiñeiro, dentro dun ourizo que un día se abriu presentándose ante ela un abismo, suspendida no aire e cegada pola luz. Un vento traizoeiro fíxoa caer e rolar ata un rego onda outras. Por elas soubo que o seu futuro podía ser acabar papada polo xabaril, roída por un verme por dentro ou celebrada polos humanos como alimento na gran festa do magosto, preferiblemente. Pasaron os días na maxestosidade da fraga, onde coñeceu os primeiros humanos, dous anciáns que viñan latricar sentados, o fero xabaril, que enguliu a moitas pero non chegou a ela, e a fermosa compaña de tantos animais e plantas. Ata que un día a auga levouna a rolos ata un regato que desembocou no río, onde a atoparon Inés e Laura.
Agora está contenta pois sabe que o seu futuro é o mellor: ser unha grande árbore.