Xoán Couto: Carapuchiña vermella
Ilustracións de Ánxeles Ferrer
Col. Os Contos do Trasno Comodín. Kalandraka Editora. Pontevedra, 1998

Érase unha vez unha nena moi bonita. A súa nai queríaa moito. E a súa avoa, que lle fixo unha carapucha e por iso lle chamaban Carapuchiña Vermella, queríaa aínda máis. Unha tarde, a nai encargoulle que lle levase á avoa, que estaba enferma e vivía ao outro lado do bosque, un pastel e un bote de mel. Polo camiño, atopou o señor lobo, que lle propuxo xogar a quen chegaba antes á casa da avoa. El botou a correr canto puido polo camiño máis curto. A rapaza foi polo máis longo e parou a coller amoras e facer un ramallete coas flores que atopou. Cando chegou á casa da avoa, o lobo finxiu a voz da neta e papou a anciá dun bocado, pois levaba máis de tres días sen comer.
Logo, deitouse no seu leito a esperar pola neta. Cando chegou Carapuchiña, o lobo suavizou un pouco a voz e pediulle que se acochase onda el. Ao velo de preto, a rapaza estrañouse dos seus brazos grandes, do nariz tan raro, das orellas e dos ollos grandes... que, segundo el, eran para abrazala, cheirala, oíla e vela mellor... E, finalmente, dos seus dentes. Entón o lobo, exclamando que eran para comela, botouse sobre a rapaza e tragouna.
Adaptación en álbum do conto clásico de Charles Perrault