Aquela primavera, os animais do país do Norte estaban moi tristes porque o sol esquecera quentar a terra e a neve do inverno seguía a cubrir montañas e vales. Os animais máis febles apenas saían dos seus tobos, as margaridas non daban agromado, as crisálidas das bolboretas preferían seguir encerradas nas súas casulas e o caracol non se atrevía a saír daquel tronco de bidueiro. Ante esta situación, o grilo pediulle ao esquío que avisase a aguia para que esta lle dixese ao vento que espertase o sol, que debera quedar durmido, antes de que o amigo caracol morrese de frío. O esquío aceptou a cambio de que lle contase un conto, mais, por medo a ser comido pola aguia, preferiu pedirllo ao moucho. O moucho tamén aceptou a cambio de que lle contase un conto no que saíse un moucho. A raíña das alturas aceptou , a cambio igualmente de que lle contase un conto. Voou moi alto ata onda o vento, ocupado en mover cara ao sur unhas nubes preguiceiras, que asumiu o encargo, a cambio de que lle contase o conto do "Caracol sen sol".
Case un día tivo que estar zoando o vento arredor del para espertar o sol, que apurou a espallar as súas raiola quentiñas polo país do Norte. O caracol puido entón botar os seus corniños á raxeira, as bolboretas abandonaron a crisálida, as margaridas floreceron e as abellas e mais os cabaliños do demo non pararon de rebulir de flor en flor.
Edición espléndida na que a cálida sensibilidade do traballo de ilustración centra o pracer da lectura.