Unha vez era un can grande e forte chamado Rin. Aínda que xa ía un pouco vello, sabía sumar, rezar en latín e podía saudar en cinco idiomas. De mozote, calcetaba mentres tornaba as ovellas.
Regaláranllo ao abade de Beiro. Certo día foi á busca do médico para unha veciña enferma, pero o doutor receaba de ir, temeroso da tronada, da noite e do ferísimo lobo Crispín. Rin demostroulle o seu poder diante do lobo enorme: botóuselle á gorxa e só o ceibou a cambio de que o día da festa viñese lamber unha ovella. Ante o abraio de todos, cumpriu o lobo o acordado.
Rin, logo, marchou tocar o clarinete na verbena para sustituír o músico, que empachara nas vésperas.