Era un carreiro diminuto feito de reviravoltas que se perdían no bosque, unha liña de terra que, mentres esperaba que regresase "aquel que un día o debuxara con aloumiños", viu na súa soidade pasar o inverno con medo, a primavera co seu verdor, o verán que o amarelou e o outono coa súa música. Pero nin unha pedra que pousou nel nin a fonte que naceu nos seus brazos viran a "aquel...". Tampouco o toxo. A herba empezou a cubrilo. Estaba a piques de morrer.
De súpeto camiño solitario sentiu latexar no seu lombo as cóxegas da felicidade: "Alí estaba de novo a roda da bicicleta de Martiño que o volvía debuxar con aloumiños".
Edición en formato álbum con prodixiosas ilustracións a toda páxina e cores.