Os nenos escoitan ao avó dicir en voz alta poemas ou contar contos no seu cuarto, pero non lle fan caso. Se tal, abren a porta para facerlle a burla. Só Antía desexa entrar, pero teme que lle rifen se o fai.
Un día de outono que quedou soa na casa, pediulle que lle lese no salón aqueles versos do cabalo de cartón. Ela lembrou o seu, Turbante, que non puidera traer cando se trasladaran para a cidade por estar moi roto. Sentiu que volvía á aldea e galopaba no seu descolorido cabalo visitando o vello hortelán que falaba coa choiva, a señora Engracia, que seguía contándolles contos aos nenos, e chegaba onda a nube branca con forma de árbore que vía os seráns de outono desde a súa ventá, a mellor compañeira dos seus días tristes.
Como Turbante arfaba canso, regresou. Abriu os ollos: o avó marchara sen facer ruído crendo que ela durmía. Colleu o libro dos versos, leu, e ao pouco o soño con forma de cabalo levouna ao seu dormitorio sen sequera pechar o libro.