Un vello moi vello e unha vella moi vella que soñaban con ter un bebé fixeron unha nena de pau, pero era demasiado dura; un neno de trapo, demasiado brando; outro de fariña, que os ratos rillaron. Pensaron entón en encargar un xa feito. Escribiron a carta aos Reis Magos, mensaxes ás cegoñas, tiraron moedas no pozo dos desexos... e nada. O vello, farto, dixolle á vella que se quería ter un neno ía ter que sacalo da barriga.
Unha tarde que ela estaba soa na casa envolveu un gato nunha manta, meteuno na cama e cando el chegou díxolle que parira un bebé .... de bigotes!!!!! Alegrouse o home, colleuno no colo e preguntou por que era tan peludo; ela contestoulle que lle fixera unha chaquetiña para que non tivese frío; tiña rabo porque o home era maior anos para espantarlle as moscas; e que os dentes lle cumprían porque ela xa non estaba para darlle a teta e tería que comer queixo duro. O vello, feliz, levouno de paseo. Pero en canto saíron da casa, o gato pegou un brinco e desapareceu. El volveu triste: imos tan vellos que non temos forza para criar fillos. Ela consolouno: pois menos mal que naceu listo e xa marchou polo mundo adiante.
Desde aquela viviron felices coidando un do outro. E nunca máis volveron pensar en ter un bebé.
Álbum con ilustracións moi expresivas para esta adaptación dun conto tradicional de Mongolia.