Conta a voz dun ancián que a aldea de Vilacendoi está no medio dun souto dende hai centos de anos. Sempre houbo nela moito gando e xente, sobre todo, rapaces e rapazas. Era coñecida en toda a bisbarra por ter unha banda de música popular, que acudía ás festas das aldeas próximas e mesmo chegou a tocar na capital. Acompañaba coas súas notas tristes os enterros, o domingo se o tempo o permitía tocaba no quiosco da música, pero a súa especialidade era facer festa rachada, cun amplo repertorio que mesmo incluía salsa do Caribe.
Cos anos todo cambiou: a xente tivo que emigrar, as casas quedaron baleiras e as leiras a barbeito. Vilacendoi converteuse nun lugar triste e a música da banda calou para sempre.
Ata que un día deu en chegar xente de moi lonxe, cargada de ilusións. Parecían diferentes ao principio, pero traballaban e as chemineas das casas volveron fumegar. Con eles e os seus rapaces volveu a vida á aldea. Só faltaba a banda de música. Entón, unha mañá de primavera, o máis pequeno dos veciños percorreu o rueiro tocando o tambor. Volvíase escoitar a Banda de Vilacendoi.
Álbum con ilustraciones muy expresivas por la rotundidad de los trazos y colores planos.