Estando o avó na horta, unha tarde de primavera, un coche anunciou unha festa pola noite no Campo da Feria. Propúxolle á muller de iren e ela contestou que xa non era unha nena para bailes. Colleu unha margarida de entre a herba e volveulle pedir que fosen.
Comeza entón unha ladaíña acumulativa, mentres ela se vai preparando e el a apura para que bula, na que o avó contesta cada intervención minusvalorativa da súa muller. Así: cando ela di que é fea coma unha galiña sen plumas, el resposta que é feitiña coma o sol; pinta os ollos tristes como a noite sen lúa / como as estrelas da noite; tamén as pestanas curtas como as patas dunha mosca / como a herba recén segada; dáse crema na pel arrugada coma o figo paso / como as noces dunha torta, e brillo aos beizos secos coma a terra dos camiños / coma a area do deserto; tingue o pelo cincento coma un neboeiro / coma unha nube de verán; pon unha saia para as pernas fracas como a agulla de calcetar / como ás de andoriña.
E marcharon para obaile. Alí, sen parar de bailar, a avoa colleu para el unha margarida do chan e díxolle mirándoo nos ollos: ¡Manuel, es tan feitiño como a lúa!